Przetwornik magnetoelektryczny złożony jest z układu drgającego złożonego z powłoki drgającej, cewki ruchomej i zawieszeń, zamocowanych do metalowego kosza. Membrana jest pobudzana do drgań przez owalny induktor nawinięty na karkasie, przyczepionym do membrany. Oba końce są wyprowadzone do zacisków przetwornika. Induktor znajduje się w przerwie powietrznej pierścienia z materiałem magnetycznym trwałym. Wzdłuż tej przerwy dokonuje się pomiaru Bl głośnika. W sytuacji gdy przez uzwojenie induktora przepływa prąd o natężeniu I, na przewodnik i sztywno z nią związaną membranę działa siła F. Siła ta napędza ruch induktora w głąb lub na zewnątrz szczeliny, zależnie od przepływającego prądu w induktorze. Głośniki magnetoelektryczne są tak budowane, ażeby w czasie bezruchu membrany (dla wychylenia x=0 [mm]), przetwornik znajdowała się w jak największym polu magnetycznym. Z pewnością doskonale było by gdyby wraz z ruchem wartość B była stała. W teorii wielkość indukcji magnetycznej w czasie wychylenia spada, stąd funkcja rozkładu Bl jest parabolą. W praktyce największa wartość Bl nie musi występować dla wychylenia zerowego, i prócz tego funkcja rozkładu Bl nie musi być parabolą. Powinien być nią jednak, ponieważ poruszająca się cewka porusza powłoką, której drganie w przód stwarza zagęszczenia, a z powrotem rozrzedzenia cząsteczek przed powłoką, a w związku z tym wytworzenie fali dźwiękowej, która będzie bardziej idealna im lepiej funkcja rozkładu Bl będzie zbliżona do idealnej paraboli.